1900’lerin başında norveç sessiz bir krizle karşı karşıyaydı
çocuklar kronik olarak yetersiz besleniyordu. sanayileşme, aileleri kamu sağlığı sistemlerinin uyum sağlayabileceğinden daha hızlı bir şekilde şehirlere çekmişti ve işçi sınıfından pek çok çocuk okula aç geliyor ya da sadece ekmek ve kahveyle ayakta kalıyordu.